โชคดีเพื่อนหมีตัวน้อย

 

คำว่า "เพื่อน" ในความหมายของแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน เพื่อนมีหลากหลายแบบ เพื่อนกิน เพื่อนเล่นเพื่อนร่วมงาน เพื่อนสนิท เพื่อนร่วมอุดมการณ์ เพื่อนแท้ เพื่อนตาย แต่สำหรับเราแล้วเพื่อนของเรา ในที่่นี้เป็นเพื่อนที่ไม่มีชีวติไม่มีความรู้สึก แต่กับให้ความรู้สึกแก่เรามากจริง ๆ เพื่อนของเราเป็นหมีน้อยชื่อว่า "โชคดี"

เจ้าหมีโชคดีตัวนี้เราได้รับเป็นของขวัญจากคนที่รักเรามากที่สุด เจ้าหมีโชคดีอยู่กับเรามานานหลายสิบปี มองเห็นได้จากสีของมัน ตอนมาใหม่ ๆ สีของมันเป็นสีครีมอ่อน ๆ  ซึ่งต่างจากตอนนี้มากเลย ดูไม่ครีมสักเท่าไร แต่ความน่ารักของมันยังคงอยู่  

เรากับเจ้าหมีโชคดีเป็นเหมือนเพื่อนคู่หู ทุก ๆครั้งที่ได้เดินทางไปท่องเที่ยวที่ไหนๆ ก็จะพาไปเจ้าโชคดีด้วยทุกครั้ง เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อครั้งหนึ่งเรามีโปรแกรมท่องเที่ยวยุโรป การเดินทางเริ่มต้นจากประเทศอังกฤษ เนเธอร์แลนด์ ออสเตรีย เยอรมัน สวิตเซอร์แลนด์และฝรั่งเศส 

หลังจากที่เราได้สนุกและเพลินไปกับการท่องเที่ยวในฝรั่งเศสเป็นวันสุดท้าย จากนั้นก็จัดการเก็บของเตรียมตัวกลับประเทศอังกฤษ เจ้าโชคดีก็เตรียมตัวกลับอังกฤษพร้อมกับเราเช่นกัน 

หลังจากเสร็จสิ้นอาหารในตอนเช้า  เราก็จัดการสัมภาระขึ้นรถ  การเดินทางและสัมภาระทุกอย่างเช็คเรียบร้อย เริ่มออกเดินทางกลับ พอถึงที่พักเราก็จัดการเก็บเข้าของทุกอย่างให้เข้าที่ ตายแล้ว......ในกระเป๋าไม่มี ไม่มีหมีน้อยโชคดีหายไปไหน หาแล้วหาอีก นั่งคิดว่าตกหล่นที่ไหนหรือเปล่า 

คิดได้แล้ว....เราลืมไว้ที่โรงแรมที่พักในฝรั่งเศส จำได้ว่าตอนที่เราเตรียมตัวกลับ ก่อนจะออกจากห้องพัก เราเปิดกระเป๋าหยิบแว่นกันแดดออกมา แล้วเราก็วางเจ้าโชคดีบนโซฟา จากนั้นเราก็ปิดกระเป๋าลืมทิ้งเอาไว้ในห้อง แน่นนอนว่าเรารีบติดต่อกลับไปยังโรงแรมที่เราพัก ทางโรงแรมตอบกลับว่าได้เก็บเอาไว้  ดีใจมาก ๆ จากนั้นเราได้พูดคุยกับทางเจ้าหน้าที่โรงแรม เธอให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี และได้จัดส่งเจ้าโชคดีกลับมายังประเทศอังกฤษ เธอแจ้งว่าเจ้าโชคดีกลับบ้านใช้เวลาประมาณ 3 วัน เราก็รอด้วยใจที่จดจ่อ  

จนกระทั้งถึงวันที่ 3  ตามที่ทางโรงแรมได้บอกเอาไว้ ช่วงบ่ายเราพนักงานไปรษณียร์ก็มาเคาะประตูบ้าน

ให้เราเซนต์รับพัสดุจากประเทศฝรั่งเศสแน่นนอนว่าในกล่องนั้นต้องเป็นเจ้าโชคดี ดีใจมาก ๆ เราได้เจ้าโชคดีกลับคืนออ้มกอดอีกครั้ง เกือบไปแล้วที่เราต้องจะเสียเพื่อนอย่างเจ้าโชคดีไปแล้วจริง ๆ 

คนเดียวก็ได้ สบายดี

 

"คนเดียวก็ได้ สบายดี" คำนี้คงเหมาะกับตนเองมากๆ เพราะชอบทำอะไรคนเดียวหลาย ๆ อย่าง บ่อยครั้งการกับเดินทางท่องเที่ยวคนเดียวเป็นเรื่องที่ดีสำหรับคนรักการท่องเที่ยว เพราะบางสถานที่ก็ไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของทุก ๆ คน รวมถึงเวลาที่ไม่ค่อยจะตรงกัน ต่างคนต่างอยู่คนละทิศคนละทาง ทำให้การนัดแนะเวลาไม่มีความสะดวกสักเท่าไร สุดท้ายทำให้ต้องเดินทางคนเดียวอยู่บ่อยๆ 

การเดินทางคนเดียวทำให้ไม่ต้องคิดจัดโปรแกรมให้เหมาะกับใคร ยิ่งได้เดินทางคนเดียวทำให้เลือกไปในที่ต้องการจะไป หรือไม่ได้มีความคิดที่จะไปแต่คิดได้ในตอนนั้นว่าสถานที่นั้นน่าสนใจไม่มีการตั้งโปรแกรมแต่อย่างใด การท่องเที่ยวของเราไม่เน้นว่าจะท่องเที่ยวในประเทศหรือต่างประเทศ ส่วนใหญ่จะอยู่ที่เวลาหากมีเวลาว่างก็จะคิดถึงการท่องเที่ยวเป็นอันดับต้น ๆ เลยก็ว่าได้

การเดินห้างคนเดียวเป็นเรื่องที่ชอบอีกอย่าง สำหรับตนเองที่เป็นพวก Window shopping ทำให้เดินอยู่ในห้างฯได้นาน ๆ หากมีเพื่อนมาด้วยก็จะต้องรีบ ๆ เร่ง ๆ ทำให้เดินได้ไม่นาน รู้สึกเกรงใจคนที่ไปด้วยกัน การเดินห้างคนเดียวทำให้เราได้อยู่กับตัวเองมองโน่นนี้ไปเรื่อย ๆ ถือเป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง 

บางครั้งก็ได้ของที่เราไม่ได้คิดล่วงหน้าว่าจะมาซื้อติดมือกลับบ้านมาก็มี หลังจากเดินจนเหนื่อยก็ไปจบที่เข้าร้านอาหารกินข้าวคนเดียว ในห้างฯ เป็นศูนย์รวมอาหารนาน ๆ ชนิด แล้วแต่จะเลือกกิน เรียกว่าอยู่ในห้างฯ ได้นานหลายชั่วโมงเลยที่เดียว

ความซนของเจ้าริงโก (Black Labrador Retriever)

สุนัขเป็นสัตว์ที่เราเลี้ยงมาโดยตลอดตั้งแต่เล็กจนโต จนกระทั้งสุนัขตัวสุดท้ายได้เสียชีวิตลงเราก็ไม่ได้เลี้ยงอีกเลย  แต่สุนัขที่เราจะพูดถึงเป็นสุนัขของตากับยาย ซึ่งบ้านของตากับยายอยู่ท้ายหมูบ้านไม่ไกลจากสวนป่าที่คนในหมู่บ้านและนอกหมู่บ้านรู้จัก สวนป่าแหล่งนี้มีชื่อเสียงมากๆ คนชอบมาเดินชมธรรมชาติหรือไม่ก็นำสัตว์มาเลี้ยงมาเดินเล่น โดยเฉพาะสุนัขถือว่าเป็นแหล่งของคนรักสุนัขเลยก็ว่าได้

ภาพจาก Google

ริงโก (Ringo)  เป็นสุนัขสายพันธ์ลาบราดอร์รีทรีฟเวอร์ (Labrador Retriever) สีดำ อายุไขของสุนัขสายพันธ์นี้จะมีอายุไขประมาณ 10–12 years  ตากับยายเลี้ยงเจ้าริงโกตั้งแต่มันเป็นลูกสุนัข จนกระทั้งเจ้าริงโกตอนนี้อายุประมาณ 4 ปี 

ภาพจาก Google

สุนัขสายพันธ์ลาบราดอร์ รีทรีฟเวอร์ (Labrador Retriever) จะเป็นมิตรมีความกระตือรือร้นและขี้เล่น ซึ่งเจ้าริงโกก็เป็นเช่นนั้นเรียกว่ากำลังซุกซน เป็นที่ปวดหัวให้ตากับยายอยู่บ่อย ๆ เวลาออกไปเที่ยวเล่นที่สวนป่าท้ายหมู่บ้าน มันจะเที่ยววิ่งเล่นไปทั่วป่า คนในหมู่บ้านรู้จักเจ้าริงโกกันดี

ภาพจาก Google

วันหนึ่งตากับยายไม่อยู่บ้านออกไปทำธุระข้างนอก จึงทิ้งให้เจ้าริงโกเฝ้าบ้าน โดยที่ตายายไม่รู้เลยว่าตรงรั้วต้นไม้ตรงมุมของรั้วบ้านจะมีรูหมาลอดที่เจ้าริงโกทำไว้พอได้ที่ตากับยายไม่อยู่บ้าน ปล่อยเจ้าริงโกเอาไว้  เจ้าริงโกก็ขุดลอดออกมา สิ่งที่มันทำคือไปเที่ยวเล่นที่สวนป่า เจ้าริงโกวิ่งเล่นอยู่ตัวเดียวอย่างสนุกแถมยังไปเล่นกับสุนัขตัวอื่น ๆ อีก 

จนกระทั้งมีคนใจดีเห็นเจ้าริงโก้ไม่มีเจ้าของ ก็จับพาเดินถามหาเจ้าของ พอไม่เจอก็พาขึ้นรถไปหาสัตว์แพทย์ที่คลีนิกเผื่อว่าจะรู้จักเจ้าริงโก และก็เป็นเช่นนั้นเพราะเจ้าริงโกมีการฝังไมโครชิพ( Microchip) เอาไว้เลยหาเจ้าของได้ง่าย ๆ ทางคลีนิกสัตว์ได้โทรมาตามให้ตาไปรับกลับบ้าน 

หลังจากกลับบ้านมาตาก็สำรวจสวนหลังบ้านจนได้เจอะกับรูหมาลอดที่เจ้าริงโกขุดไว้ ก็ทำการกลบดินปิดทับด้วยรั้วไม้ ทำให้เจ้าริงโกออกไปไม่ได้ ทางเดียวที่จะออกได้ก็ต้องเป็นประตูรั้วหน้าบ้านนั้นเอง